Ik droomde (echt waar, don't ask me why) dat ik met Mark Rutte aan een tafel zat en we chocolade cupcakes met hagelslag er op aan het eten waren. Lachend pikte hij de hageltjes van mijn bord af, o wat hebben we het gezellig hier! Maar toen ik de rest van de hageltjes van mijn bord wilde likken - wat ik natuurlijk nóóit zou doen in het openbaar maar ja, het is een droom - had ik hem in verlegenheid gebracht in het gemêleerde gezelschap waarin wij ons bevonden. Wat is dit nu weer voor een fruitcake! Haha, i'll take that as a compliment :), je zou maar normaal zijn zeg.
Sunday, 16 September 2012
Mark Rutte en Hagelslag Cupcakes
Ik droomde (echt waar, don't ask me why) dat ik met Mark Rutte aan een tafel zat en we chocolade cupcakes met hagelslag er op aan het eten waren. Lachend pikte hij de hageltjes van mijn bord af, o wat hebben we het gezellig hier! Maar toen ik de rest van de hageltjes van mijn bord wilde likken - wat ik natuurlijk nóóit zou doen in het openbaar maar ja, het is een droom - had ik hem in verlegenheid gebracht in het gemêleerde gezelschap waarin wij ons bevonden. Wat is dit nu weer voor een fruitcake! Haha, i'll take that as a compliment :), je zou maar normaal zijn zeg.
Thursday, 19 January 2012
Had ik maar....
Rijkdom is alleen mooi voor de armen – las ik op de kalender vanochtend.
En zo zat ik al een tijdje te denken. Dit is natuurlijk niks nieuws, maar zo valt je brein je lastig met dit soort dingen:
Als je te dik bent wil je slank zijn. Je denkt… ‘was ik maar zo slank… dan …’, en de slanke denkt: ‘had ik maar wat bruinere benen… had ik maar wat mooiere nagels…'
En de gebruinde dame met mooie nagels denkt…. 'Had ik maar een leuke vriend….' En de dame met de leuke vriend denkt … 'Had ik maar die opleiding gekozen toen het nog kon dan had ik nu een leuke baan met voldoening….' En de hoogopgeleide dame met de baan met voldoening denkt…. 'Had ik maar gekozen voor een gezin toen het nog kon….' En de vrouw met het gezin denkt…. 'Had ik maar wat meer tijd voor mezelf…' en degene met alle tijd voor zichzelf is uiteindelijk eenzaam.
Als ik me dit besef, zie ik hoe rijk ik werkelijk ben. En dan is rijkdom mooi voor iedereen.
Thursday, 18 November 2010
Overtuigingen over jezelf die niet echt helpen..
Deze week valt me vooral weer vaak op dat mensen (ook ik wel eens hoor!) rotsvaste overtuigingen over zichzelf opbouwen, verstevigen, verdedigen, bevestigen, en er aan vastklampen. Het is schijnbaar fijn voor het ego, de persoonlijkheid zeg maar, dat het beeld wat het over zichzelf heeft (en verkoopt aan de buitenwereld) steeds weer bevestigd wordt. En als de anderen het niet zien dan benadrukken we het zelf nog even. Uit onderzoek blijkt ook dat het ‘zelf’ graag consequent en consistent wil zijn, en er veel aan doet om dit in stand te houden (consistency-bias). Of dit nu een leuke, zinvolle en functionele overtuiging is waar het om gaat, of niet.
Ik denk wel dat het in stand houden van die beelden over jezelf je niet verder helpen. Het is ergens fijn, als een oude jas, maar hij zit voor geen meter meer, is koud door de gaten en ziet er niet uit. Ik denk bijvoorbeeld wel eens over mezelf dat ik een chaotische sloddervos ben. Nou ja, het is wel even een naar gevoel als ik me weer in een puinzooi bevind, waarom ruim ik spul niet gewoon op? Denk ik dan. Het ongemakkelijke gevoel wat ontstaat moet opgelost worden van het ego (cognitieve dissonantie) en er komt vanzelf een zalvende gedachte: ‘ ik ben gewoon creatief, en ik laat dus overal dingen slingeren omdat ik vol zit met ideeën’. Ja! Dat werkt, het nare gevoel verdwijnt. En dan komt de gedachte die je vrijwaart van alle verantwoordelijkheid: “Ik bén nou eenmaal zo!”.
Ik ben hier al heel lang mee bekend en nog probeer ik het soms. Maar ik weet wel hoe het werkt: Ik ben gewoon gewend of heb mezelf aangeleerd om dingen niet op te ruimen, omdat ik er gewoon geen zin in had, en me dat wel goed uit kwam. Denken in termen als ‘ik ben dit of dat’ is een excuus om niet te veranderen. Ik kan heus wel zeggen ‘ik ben gewend om het zo te doen’, wil niet zeggen dat je het zo moet blijven doen. En al helemaal niet als het je niet verder helpt. Dus ‘JA’ ik ben gewend om mezelf een rommelkont te noemen zodat ik gerust niks hoefde op te ruimen, en het ook nog ok te vinden. Mijn huisgenoten dachten daar ander over :) dus ik ben er al lang geleden mee aan de slag gegaan. En het helpt echt! Hm, ik ben toch netter dan ik dacht. Soms.
Saturday, 21 August 2010
Hondenmanieren en het verwezenlijken van je potentieel
Ik heb een duitse herder van 13 jaar oud. Dat is overigens zeer oud voor een rashond. Toen ik hem net had als pup, heb ik geleerd dat wanneer je niet voldoende doet met de hond en waar deze voor toegerust is, en wat een beroep zal doen op zijn intelligentie en snuffelvermogen, en het bewaken van het baasje en wat al niet meer, deze ongewenst gedrag zal vertonen. Ongewenst gedrag zoals bijten aan meubilair of het verwoesten van je schoenen.
Omdat ik inderdaad niet altijd de drie gewenste uren per dag besteedde aan het wandelen, speuren, pakwerk en kammen van mijn hond… (sorry hond), ging hij dan ook wel eens ongewenst gedrag vertonen.
Dit gedrag was het onophoudelijk aanbieden van een speeltje, om door de ontvanger weer weggegooid te worden. Als het speeltje niet voorhanden(poten) was, was een blaadje, een takje, een plukje haar, maakt niet uit. Een piepklein flapje van iets wat daar in een plasje van kwijl op mijn broek lag, terwijl hij wanhopig en gretig naar me keek, anticiperend met zijn intelligentie, verlangend dat ik het weg zou gooien, zodat hij het kon zoeken en vinden met zijn buitengewoon reukvermogen, kon aanvallen met zijn kracht en snelheid, en terug kon brengen naar zijn baasje, trouw en loyaal als hij is. Dank je wel, hier heb ik mijn van speeksel doorweekte flapje weer terug op mijn witte broek. Hij doet het overigens nog steeds.
Mijn punt hier is, dat dit denk ik ook toepasbaar is op mensen. Mensen, kinderen, met hun unieke eigenaardigheden en talenten, eigenschappen waar een beroep op gedaan dient te worden om een zinvol leven te leiden. Om positieve emoties te ervaren. Om in een toestand van flow te geraken, en een betekenisvol mens te kunnen zijn voor anderen. En om geen ongewenst gedrag te gaan vertonen. Helaas zijn de eigenschappen van kinderen niet in een hondenencyclopedie op te zoeken, en af te leiden uit omvang, afkomst, geslacht, ras of leeftijd. Elk kind en mens is uniek en heeft de vrijheid, veiligheid en ruimte nodig om zijn binnenste unieke toegevoegde waarde te kunnen vinden, tonen en toe te kunnen passen om zijn ware potentieel te kunnen verwezenlijken.
Omdat ik inderdaad niet altijd de drie gewenste uren per dag besteedde aan het wandelen, speuren, pakwerk en kammen van mijn hond… (sorry hond), ging hij dan ook wel eens ongewenst gedrag vertonen.
Dit gedrag was het onophoudelijk aanbieden van een speeltje, om door de ontvanger weer weggegooid te worden. Als het speeltje niet voorhanden(poten) was, was een blaadje, een takje, een plukje haar, maakt niet uit. Een piepklein flapje van iets wat daar in een plasje van kwijl op mijn broek lag, terwijl hij wanhopig en gretig naar me keek, anticiperend met zijn intelligentie, verlangend dat ik het weg zou gooien, zodat hij het kon zoeken en vinden met zijn buitengewoon reukvermogen, kon aanvallen met zijn kracht en snelheid, en terug kon brengen naar zijn baasje, trouw en loyaal als hij is. Dank je wel, hier heb ik mijn van speeksel doorweekte flapje weer terug op mijn witte broek. Hij doet het overigens nog steeds.
Mijn punt hier is, dat dit denk ik ook toepasbaar is op mensen. Mensen, kinderen, met hun unieke eigenaardigheden en talenten, eigenschappen waar een beroep op gedaan dient te worden om een zinvol leven te leiden. Om positieve emoties te ervaren. Om in een toestand van flow te geraken, en een betekenisvol mens te kunnen zijn voor anderen. En om geen ongewenst gedrag te gaan vertonen. Helaas zijn de eigenschappen van kinderen niet in een hondenencyclopedie op te zoeken, en af te leiden uit omvang, afkomst, geslacht, ras of leeftijd. Elk kind en mens is uniek en heeft de vrijheid, veiligheid en ruimte nodig om zijn binnenste unieke toegevoegde waarde te kunnen vinden, tonen en toe te kunnen passen om zijn ware potentieel te kunnen verwezenlijken.
Friday, 20 August 2010
Antidepressiva onder je zesde levensjaar
Een tijdje geleden haalde ik neusspray voor mijn 2 jarige zoontje. In de bijsluiter stond dat het product bedoeld was voor kinderen tot 6 jaar. En dat het niet gelijktijdig gebruikt dient te worden wanneer uw kind ook antidepressiva inneemt. Wat!? Is het tegenwoordig al normaal dat een kind onder de 6 jaar een antidepressivum krijgt voorgeschreven? Hoe kan dit nou de gang van zaken zijn?
Kinderen en jongeren hebben wereldwijd meer dan ooit te maken met depressies, en met angsten (o.a., Seligman, et. Al. 2009). Daarnaast hebben kinderen en jongeren meer dan ooit te maken met overgewicht, en laatst las ik ook nog iets over een nieuwe trend: infobesitas. Ze versturen meer dan 70 sms berichten op een dag? Ze proberen voortdurend alles op internet te volgen en zijn bang iets te missen, raken er gedeprimeerd van en krijgen slaapproblemen.
In een wereld waarin men nog steeds geneigd is te denken dat geluk en welzijn in materie is uit te drukken en daar ook van afhangt, moet men toch een keer inzien dat de gevolgen niet zijn wat je zou verwachten in een groeiende welvaartsmaatschappij.
Natuurlijk neem ik een diagnose wel serieus en is het een ernstige zaak wanneer een kind deze symptomen vertoont. Ook is het niet zinvol te gaan staan wijzen en roepen naar hoe ‘men’ het doet, wat kan ik nou doen aan dit wat ik waarneem? Ik vind het bizar. Ik heb nog steeds het gevoel dat dat is wat het is, een verzameling symptomen met een label er op. Waar komt het vandaan? Waarom zouden zoveel kinderen een biochemische huishouding in het brein hebben die hier toe leidt? Dat is toch niet logisch of functioneel. Er moet iets over het hoofd worden gezien. We zoeken naar een speld in de verkeerde hooiberg door medicatie als oplossing te zien.
Ik denk dat het onderwijs, opvoeders en verzorgers en de rest van de wereld een positiviteitsboost nodig heeft en een impuls tot vrij denken, creatief denken, jezelf mogen zijn, bijdragen aan geluk ipv aan productie, je talenten te verkennen, dankbaar te zijn, en nog veel meer. Elke dag probeer ik iets te bedenken om iets te schrijven, tekenen, zeggen, doen, zingen, maken of gewoon accepteren en betrokken te tonen, om hieraan een druppel op de gloeiende plaat bij te dragen.
Kinderen en jongeren hebben wereldwijd meer dan ooit te maken met depressies, en met angsten (o.a., Seligman, et. Al. 2009). Daarnaast hebben kinderen en jongeren meer dan ooit te maken met overgewicht, en laatst las ik ook nog iets over een nieuwe trend: infobesitas. Ze versturen meer dan 70 sms berichten op een dag? Ze proberen voortdurend alles op internet te volgen en zijn bang iets te missen, raken er gedeprimeerd van en krijgen slaapproblemen.
In een wereld waarin men nog steeds geneigd is te denken dat geluk en welzijn in materie is uit te drukken en daar ook van afhangt, moet men toch een keer inzien dat de gevolgen niet zijn wat je zou verwachten in een groeiende welvaartsmaatschappij.
Natuurlijk neem ik een diagnose wel serieus en is het een ernstige zaak wanneer een kind deze symptomen vertoont. Ook is het niet zinvol te gaan staan wijzen en roepen naar hoe ‘men’ het doet, wat kan ik nou doen aan dit wat ik waarneem? Ik vind het bizar. Ik heb nog steeds het gevoel dat dat is wat het is, een verzameling symptomen met een label er op. Waar komt het vandaan? Waarom zouden zoveel kinderen een biochemische huishouding in het brein hebben die hier toe leidt? Dat is toch niet logisch of functioneel. Er moet iets over het hoofd worden gezien. We zoeken naar een speld in de verkeerde hooiberg door medicatie als oplossing te zien.
Ik denk dat het onderwijs, opvoeders en verzorgers en de rest van de wereld een positiviteitsboost nodig heeft en een impuls tot vrij denken, creatief denken, jezelf mogen zijn, bijdragen aan geluk ipv aan productie, je talenten te verkennen, dankbaar te zijn, en nog veel meer. Elke dag probeer ik iets te bedenken om iets te schrijven, tekenen, zeggen, doen, zingen, maken of gewoon accepteren en betrokken te tonen, om hieraan een druppel op de gloeiende plaat bij te dragen.
Monday, 19 July 2010
Positieve taal
Ik zat net wat te lezen over taalontwikkeling bij je kind. Ik had me er nog helemaal niet in verdiept want het gaat hier helemaal prima met de taal. En dat ondanks mama’s twentse accent. Ik hoor bij hem écht niks bij de ‘nee’ en die hoor ik nog al eens, want hij is twee…
Maar goed, wat ik zeggen wou, is dat ik vond dat wanneer je de taalontwikkeling van je peuter wilt stimuleren, je je het beste niet kunt laten verleiden tot het corrigeren van foute uitspraak of verkeerde volgorde van woorden. Ook vooral niet reageren met kindertaal.
Wat dan wel? Reageren met de juiste woorden en uitspraak, waarbij de aandacht gevestigd wordt op WAT het kind zegt en niet HOE hij het zegt, is de gulden regel. Focus op de fouten veroorzaakt mogelijk een verminderd zelfvertrouwen en tevens doet het plezier in het leren praten ook afnemen. Dit vind ik ook mooi passen bij de inzichten van de positieve psychologie waarbij we ons op de pret richten, en op wat we allemaal al kunnen, in plaats van op het repareren van onze tekortkomingen. Met pret en het goede voorbeeld heb je de juiste ingrediënten al te pakken!
Maar goed, wat ik zeggen wou, is dat ik vond dat wanneer je de taalontwikkeling van je peuter wilt stimuleren, je je het beste niet kunt laten verleiden tot het corrigeren van foute uitspraak of verkeerde volgorde van woorden. Ook vooral niet reageren met kindertaal.
Wat dan wel? Reageren met de juiste woorden en uitspraak, waarbij de aandacht gevestigd wordt op WAT het kind zegt en niet HOE hij het zegt, is de gulden regel. Focus op de fouten veroorzaakt mogelijk een verminderd zelfvertrouwen en tevens doet het plezier in het leren praten ook afnemen. Dit vind ik ook mooi passen bij de inzichten van de positieve psychologie waarbij we ons op de pret richten, en op wat we allemaal al kunnen, in plaats van op het repareren van onze tekortkomingen. Met pret en het goede voorbeeld heb je de juiste ingrediënten al te pakken!
Thursday, 8 July 2010
De ondergewaardeerde huismoeder
Ik zit dus zo een artikel te lezen over de huismoeder die zich ondergewaardeerd voelt. Hier kun je het artikel lezen. Mijn gevoel van onbehagen groeit nauwelijks waarneembaar en ook zonder direct aanwijsbare reden. Ik lees het nog eens, en begin me wat op te winden over allereerst het feit dat het zo is. Vrouwen voelen zich ondergewaardeerd in hun rol als moeder en huisvrouw in deze maatschappij. Echt jammer dat dit zo moet zijn. Hoe denk je dat de toekomst gecreëerd wordt? De kinderen van nu zijn de toekomst van morgen. Dat is geen cliché dat is waarheid. En denk je dat opleiding, scholing, en een MBA alles wel weer rechttrekt?
Een van de ergste dingen die je een kind kan aandoen is een moeder die zich niet lekker voelt. (dit las ik gisteren toevallig in het 'Vrouwelijk Manifest' een spiritueel boek over het vrouw-zijn, en ik vind dit ook). Daarom maak ik mij daar toch een beetje boos over. Nog steeds lees ik uit de tekst een beetje dat de vrouw zich ondergewaardeerd voelt omdat zij van ánderen een 'status nog lager dan een straatveger' krijgt toebedeeld. Dus foei maatschappij en arme vrouwen. Maar hoewel ik het oprecht betreurenswaardig vind dat de samenleving zo opgebouwd is dat dit zo omschreven en geaccepteerd kan worden en dat wij dit zo vinden, ligt er toch ook een verantwoordelijkheid bij de vrouwen zelf.
Het gevoel van de vrouw is afhankelijk van wat de anderen van haar vinden, lees ik hier. Is de vrouw afhankelijk van de waardering van anderen om zich goed te voelen? Dat mag ik toch hopen van niet. Ik geloof er met heel mijn hart in dat iedereen en dus ook sociaal economisch minderbedeelde moeders zonder baan of met een baan die geen voldoening geeft, in staat zijn om de leiding te nemen over hoe zij hun leven leven en beleven. En als deze vrouwen dit zelf ook geloven dan zoeken en creëren ze hun eigen geluk. Dat hoeft geen geld te kosten.
Bovendien, als het moederschap teleurstelt en je hebt geen financiële middelen, hoe kan het dan overigens dat er voortdurend over 'kinderen' gepraat wordt. Denken deze mensen dat een 2e of 3e kind deze dingen zullen veranderen?
Ik snap echt dat het voor sommige moeders niet makkelijk is, geen geld, slechte behuizing, je kind moet gevoed worden, de wasmachine is stuk. Maar het is niet van de één op andere dag zo gekomen, en je hebt zelf de macht en kracht in je om het tij te keren. Ook al heb je geen cent extra, hoezeer je je gewaardeerd voelt heeft toch zeker niemand anders dan jij invloed op? Ik zou graag zien dat deze vrouwen zich zelf helpen en wel zelf hun eigen leven gaan leiden.
Een van de ergste dingen die je een kind kan aandoen is een moeder die zich niet lekker voelt. (dit las ik gisteren toevallig in het 'Vrouwelijk Manifest' een spiritueel boek over het vrouw-zijn, en ik vind dit ook). Daarom maak ik mij daar toch een beetje boos over. Nog steeds lees ik uit de tekst een beetje dat de vrouw zich ondergewaardeerd voelt omdat zij van ánderen een 'status nog lager dan een straatveger' krijgt toebedeeld. Dus foei maatschappij en arme vrouwen. Maar hoewel ik het oprecht betreurenswaardig vind dat de samenleving zo opgebouwd is dat dit zo omschreven en geaccepteerd kan worden en dat wij dit zo vinden, ligt er toch ook een verantwoordelijkheid bij de vrouwen zelf.
Het gevoel van de vrouw is afhankelijk van wat de anderen van haar vinden, lees ik hier. Is de vrouw afhankelijk van de waardering van anderen om zich goed te voelen? Dat mag ik toch hopen van niet. Ik geloof er met heel mijn hart in dat iedereen en dus ook sociaal economisch minderbedeelde moeders zonder baan of met een baan die geen voldoening geeft, in staat zijn om de leiding te nemen over hoe zij hun leven leven en beleven. En als deze vrouwen dit zelf ook geloven dan zoeken en creëren ze hun eigen geluk. Dat hoeft geen geld te kosten.
Bovendien, als het moederschap teleurstelt en je hebt geen financiële middelen, hoe kan het dan overigens dat er voortdurend over 'kinderen' gepraat wordt. Denken deze mensen dat een 2e of 3e kind deze dingen zullen veranderen?
Ik snap echt dat het voor sommige moeders niet makkelijk is, geen geld, slechte behuizing, je kind moet gevoed worden, de wasmachine is stuk. Maar het is niet van de één op andere dag zo gekomen, en je hebt zelf de macht en kracht in je om het tij te keren. Ook al heb je geen cent extra, hoezeer je je gewaardeerd voelt heeft toch zeker niemand anders dan jij invloed op? Ik zou graag zien dat deze vrouwen zich zelf helpen en wel zelf hun eigen leven gaan leiden.
Friday, 14 May 2010
Beheers jij de tango van succes?
De tango is een dans waarbij het draait om aantrekken – en afstoten. Ook in je loopbaan, en in de rest van je leven, heb je te maken met dit spel. Verschillende factoren in jezelf zijn een belangrijke veroorzaker voor het aantrekken dan wel afstoten van succes. Het maakt niet uit hoe je daarbij succes definieert.
Hieronder volgt een overzicht van Roman en Packer (Overvloed geld(t) ook voor jou! Ankh-Hermes 1995) wat ik tegenkwam in het boek ‘de schoonheid van coachen’ (Hoogendijk) – kijk er maar eens goed naar. Ik las dit en ik dacht ja, daar zit wat in. Ook ik doe uit angst of gemakzucht wel eens iets (mezelf vertellen dat ik niet kan slagen bijvoorbeeld) En wees eerlijk, ook jij hebt kwaliteiten die je omarmt om wat voor reden dan ook, die dus succes afstoten.
Hieronder volgt een overzicht van Roman en Packer (Overvloed geld(t) ook voor jou! Ankh-Hermes 1995) wat ik tegenkwam in het boek ‘de schoonheid van coachen’ (Hoogendijk) – kijk er maar eens goed naar. Ik las dit en ik dacht ja, daar zit wat in. Ook ik doe uit angst of gemakzucht wel eens iets (mezelf vertellen dat ik niet kan slagen bijvoorbeeld) En wees eerlijk, ook jij hebt kwaliteiten die je omarmt om wat voor reden dan ook, die dus succes afstoten.
Saturday, 8 May 2010
Trots op aangeboren positiviteit en optimisme
Trots ben ik op mijn bijna 2 jarige knul, die eerder ja kon zeggen dan nee, en eerder lekker dan bah. Hij zegt het ook veel vaker "lekker!", en "ja!", dan bah en nee. Hij zegt eigenlijk alleen bah als hij haar of rommeltjes vastpakt, dus het is nog steeds niks negatiefs. Nee, betekent natuurlijk wel nee.. maar dat hoort hij van ons misschien wel iets te vaak...Wat ontzettend fijn dat hij toch een positieve kijk op de zaken heeft en, klein als hij is, zich toch schijnbaar focust op het goede, en daarna pas op het mindere. Het is een inspiratiebron waar ik veel van kan leren. Heerlijk!
Thursday, 15 April 2010
Personal Branding als buffer tegen mentale stoornissen
Ik heb vanaf het moment dat ik in aanraking kwam met het concept personal branding geweten dat er meer in zat dan een loopbaaninstrument of self-marketing tool. En hoe langer ik met het idee leef, hoe meer ik ervan overtuigd raak, dat het een mogelijke echte buffer biedt voor mentale onvrede zoals depressie- en / of angstklachten, en misschien kan het zelfs bijdragen aan de oplossing ervan.
Er is ook een theorie waarmee ik dit kan illustreren. Volgens het boek ‘this is your wakeupcall’ (Cees Harmsen en Rolf Rosenmöller), wat ik een super-inleiding vind in het personal branding, creëer je je eigen beste versie langs 4 stations. Het is gericht op hoe je tegen jezelf in relatie tot je loopbaan aankijkt, maar biedt meer dan dat, als je het buiten je professionele leven ook toepast. Naast dat ik het een te gek boek vind, leent het zelfbeeldenmodel zich uitstekend voor waar ik op doel. Ik combineer het beeldenschema met de ‘self-discrepancytheory’ van Higgins (1987).
Deze theorie stelt dat elke persoon meerdere mentale representaties van de zelf heeft, en dat een discrepantie tussen deze verschillende representaties emotionele consequenties heeft. De drie grote categorien representaties zijn: ‘ought self’ (zoals je zou horen te zijn), ‘actual self’ (zoals je echt bent) en ‘ideal self’ (zoals je graag zou willen zijn).
Hieronder beschrijf ik de stations uit het boek ‘this is your wakeupcall’ en koppel ik ze aan de mentale representaties of zelfbeelden van Higgins.
1. Het eerste station: normbeeld. Je stelt dit vast door te inventariseren hoe je momenteel binnen je werk – maar dit kun je breder zien, in je hele leven! - invulling geeft aan alle gestelde verwachtingen. De wijze waarop je invulling geeft aan de verwachtingen over je gedrag, is bepalend voor de verandering die je wilt en kunt maken in je (professionele) leven. Ik kan niet anders zeggen dat dit treffend overeen komt met de ‘ought self’.
2. Het tweede station: je testbeeld, een heldere inventarisatie van waar je nu staat Wie ben je als privé-persoon? Wat heb je te bieden in je professionele rol? Ken je ware sterktes en maak je er voldoende gebruik van? Kortom: stilstaan en de balans opmaken door zelfanalyse en aan de hand van een persoonlijke/professionele audit. (The actual self)
3. Het derde station: het ideaalbeeld. Gewapend met de inventarisatie van het testbeeld, stel je je ambities en wensen samen. Hier is het devies: durf te dromen! Stel jezelf de vraag wat je werkelijk drijft in je werk, wat je altijd zou willen blijven doen. Laat je niet remmen door allerlei praktische bezwaren en creëer op de tekentafel je meest sterke versie. (the Ideal self)
4. De vierde stap en laatste stap is de meest concrete: je toonbeeld in de wereld zetten. Hou nu op met nadenken, nog meer theorieën lezen, en filosoferen, kom uit je luie stoel en ga wat doen. Wat ga je verwezenlijken binnen je professionele context- maar ook binnen je hele leven? Hoe creeer jij je beste versie en ga je je beste leven leven? Dit is wat mij betreft de ontbrekende schakel in het kijken naar een oplossing – en in het algemeen een ‘state of mind’ die beschermt tegen zelfdestructieve denkpatronen en gemoedstoestanden.
Dus:
Je normbeeld - the ought self
Je testbeeld - the actual self
Je ideaalbeeld - the ideal self
Je toonbeeld - the solution! Hier draait het om, wat kun je er aan doen!
Dan is er ook nog een verschil tussen de actual, ought en ideal self vanuit jezelf, of juist vanuit anderen gezien. De discrepantie tussen de verschillende beelden veroorzaken depressie, schaamte angst, en dit soort dysfunctionele en zelfdestructieve emotionele reacties die niets bijdragen aan het verbeteren van je situatie. Als je personal branding grondig aanpakt, dan gaat dit van binnen uit, maar ook naar buiten toe. Je communiceert je echte, authentieke ik. De actual, ought en ideal self waargenomen vanuit jezelf en vanuit anderen komen daarmee steeds dichter bij elkaar te liggen, totdat er geen discrepantie meer is. Zolang je actief bent met je toonbeeld en altijd probeert om vanuit authenticiteit de mentale representaties van de zelf te integreren tot een coherent, stabiel en eigen geheel, blijft de afwijking tussen de onderdelen zo klein mogelijk.
Daar waar toch afwijking is of ontstaat, kan aan gewerkt worden door weer met het toonbeeld bezig te gaan, of deze weer bij te stellen door eerlijk naar de andere delen te kijken, door te werken aan je personal brand. Het regelmatig bezig en bewust zijn van je sterke kanten en alle positieve dingen in je leven is sowieso een buffer tegen rotgevoelens, en geeft je extra mentale weerstand wanneer je zonnetje even zoek is!
Er is ook een theorie waarmee ik dit kan illustreren. Volgens het boek ‘this is your wakeupcall’ (Cees Harmsen en Rolf Rosenmöller), wat ik een super-inleiding vind in het personal branding, creëer je je eigen beste versie langs 4 stations. Het is gericht op hoe je tegen jezelf in relatie tot je loopbaan aankijkt, maar biedt meer dan dat, als je het buiten je professionele leven ook toepast. Naast dat ik het een te gek boek vind, leent het zelfbeeldenmodel zich uitstekend voor waar ik op doel. Ik combineer het beeldenschema met de ‘self-discrepancytheory’ van Higgins (1987).
Deze theorie stelt dat elke persoon meerdere mentale representaties van de zelf heeft, en dat een discrepantie tussen deze verschillende representaties emotionele consequenties heeft. De drie grote categorien representaties zijn: ‘ought self’ (zoals je zou horen te zijn), ‘actual self’ (zoals je echt bent) en ‘ideal self’ (zoals je graag zou willen zijn).
Hieronder beschrijf ik de stations uit het boek ‘this is your wakeupcall’ en koppel ik ze aan de mentale representaties of zelfbeelden van Higgins.
1. Het eerste station: normbeeld. Je stelt dit vast door te inventariseren hoe je momenteel binnen je werk – maar dit kun je breder zien, in je hele leven! - invulling geeft aan alle gestelde verwachtingen. De wijze waarop je invulling geeft aan de verwachtingen over je gedrag, is bepalend voor de verandering die je wilt en kunt maken in je (professionele) leven. Ik kan niet anders zeggen dat dit treffend overeen komt met de ‘ought self’.
2. Het tweede station: je testbeeld, een heldere inventarisatie van waar je nu staat Wie ben je als privé-persoon? Wat heb je te bieden in je professionele rol? Ken je ware sterktes en maak je er voldoende gebruik van? Kortom: stilstaan en de balans opmaken door zelfanalyse en aan de hand van een persoonlijke/professionele audit. (The actual self)
3. Het derde station: het ideaalbeeld. Gewapend met de inventarisatie van het testbeeld, stel je je ambities en wensen samen. Hier is het devies: durf te dromen! Stel jezelf de vraag wat je werkelijk drijft in je werk, wat je altijd zou willen blijven doen. Laat je niet remmen door allerlei praktische bezwaren en creëer op de tekentafel je meest sterke versie. (the Ideal self)
4. De vierde stap en laatste stap is de meest concrete: je toonbeeld in de wereld zetten. Hou nu op met nadenken, nog meer theorieën lezen, en filosoferen, kom uit je luie stoel en ga wat doen. Wat ga je verwezenlijken binnen je professionele context- maar ook binnen je hele leven? Hoe creeer jij je beste versie en ga je je beste leven leven? Dit is wat mij betreft de ontbrekende schakel in het kijken naar een oplossing – en in het algemeen een ‘state of mind’ die beschermt tegen zelfdestructieve denkpatronen en gemoedstoestanden.
Dus:
Je normbeeld - the ought self
Je testbeeld - the actual self
Je ideaalbeeld - the ideal self
Je toonbeeld - the solution! Hier draait het om, wat kun je er aan doen!
Dan is er ook nog een verschil tussen de actual, ought en ideal self vanuit jezelf, of juist vanuit anderen gezien. De discrepantie tussen de verschillende beelden veroorzaken depressie, schaamte angst, en dit soort dysfunctionele en zelfdestructieve emotionele reacties die niets bijdragen aan het verbeteren van je situatie. Als je personal branding grondig aanpakt, dan gaat dit van binnen uit, maar ook naar buiten toe. Je communiceert je echte, authentieke ik. De actual, ought en ideal self waargenomen vanuit jezelf en vanuit anderen komen daarmee steeds dichter bij elkaar te liggen, totdat er geen discrepantie meer is. Zolang je actief bent met je toonbeeld en altijd probeert om vanuit authenticiteit de mentale representaties van de zelf te integreren tot een coherent, stabiel en eigen geheel, blijft de afwijking tussen de onderdelen zo klein mogelijk.
Daar waar toch afwijking is of ontstaat, kan aan gewerkt worden door weer met het toonbeeld bezig te gaan, of deze weer bij te stellen door eerlijk naar de andere delen te kijken, door te werken aan je personal brand. Het regelmatig bezig en bewust zijn van je sterke kanten en alle positieve dingen in je leven is sowieso een buffer tegen rotgevoelens, en geeft je extra mentale weerstand wanneer je zonnetje even zoek is!
Subscribe to:
Posts (Atom)

