What comes around goes around

Een tijd geleden las en schreef ik veel over 'Personal branding', waarbij de term nog steeds een beetje populair overkomt maar het gaat om je echte, 'authentieke' ik te presenteren, te etaleren, te tonen aan de buitenwereld, zodat uiteindelijk de dingen die echt bij je passen op je af komen. Daarbij hoort natuurlijk eerst het vaststellen van je echt eigen ik. Dat is een hele zoektocht. In feite is het er allemaal al, maar we zijn zo verward door alle jaren leven en overtuigingen, dat we er een ware kruistocht van kunnen maken.

Er komt zo'n moment waarop de waarheid beleefd en ervaren wordt, en de eenvoud ervan je ontroeren kan. De zoektocht is meer een strijd met de overtuigingen van het ego, die (nog) niet loslaten kan. Pas als het vertrouwen en het lef er is.

Ik stel me zo voor dat het is als de ridders die bij het kasteel van Doornroosje willen komen, zich worstelend en ploeterend een weg proberen te banen door de doornstruiken, en gehavend onverrichter zake weer af moeten druipen. Pas op het juiste moment komt daar de juiste persoon en wijken de struiken uiteen. En nee... het leven is geen sprookje... maar het avontuur van de zoektocht is magisch en dat vind ik genieten!

Peter Ellenshaw - Sleeping Beauty - Sleeping Beauty's Castle - Aurora's Rescue

Mijn eigen zoektocht ben ik ook gestaakt en ben meer gewoon gaan doen waar ik zin in had. 'Volg je hart' noemen ze dat ook wel. En nu, komen de dingen toch wel vanzelf naar me toe, het is een soort Karma, het is iets met de Law of attraction, om pure logica en natuurwetten natuurlijk niet te vergeten!

Personal Branding zei iemand al eens, gaat o.a. om de vraag: waarvoor zou jij nu echt graag gevraagd willen worden?

Vandaag ben ik gevraagd om ergens te zingen bij een opening, en ik ben vandaag gevraagd om een serie illustraties te maken voor een gemeente. Behalve dat dat heel leuk is en precies is waarvoor ik gevraagd had willen worden, vind ik het vervolgens spannend en komt de kritische en onzekere twijfelkont - ik gelijk om de hoek kijken.. maar die moet maar weer even wat anders gaan doen! Nu even gaan met de banaan!

Handige app voor youtube op de iPad

Superhandige app voor het 'downloaden' (in Cache zetten) van filmpjes voor kleuters die het leuk vinden om zelf filmpjes te kiezen op youtube, maar je wilt de rommel eruit filteren.

Mijn 4 jarige kleuter is er gek op om filmpjes op de iPad via Youtube te kijken. Vooral, om het zelf te kunnen kiezen. Maar nadat je een zoekterm hebt ingevoerd en je denkt laat hem lekker surfen: NOT dus, want er staat binnen no time rotzooi tussen wat echt niet geschikt is voor kinderoogjes. Dus, zonder strikt (en dus voortdurend) toezicht youtuben, kan niet. Je moet er bijzitten, en hier en daar even terug of iets anders intypen.

Maar nu ontdekte ik een hele handige app: McTube pro (je hebt de betaalde versie nodig) voor ongeveer €1,79. Hiermee kies je geschikte filmpjes uit en je zet ze in 'Cache'. Downloaden van Youtube mag niet, maar 'in cache' zetten wel. Termverschil. Je kan ze hierna wanneer je offline bent, gewoon op je iPad bekijken. Dus je kiest samen leuke geschikte filmpjes, en wanneer je de iPad offline zet (in vliegtuigmodus bijv.) dan kan je kind even gerust kijken en kiezen uit de filmpjes in McTube die je in cache hebt gezet.

Zoek in de appstore op de ipad op 'Mctube pro'

De illusie van de glanzende vleugel

Ik was afgelopen weekend ergens waar ik een beetje weggestopt in een donkere hoek een prachtige piano ontdekte. Een glanzende zwarte vleugel waar de mooiste sonates voor zijn geschreven... Zo een waar mijn muzikale hart harder van gaat kloppen... Zo een waarvan ik denk.. hoe zou die klinken.. O het is vast en zeker majestueus en grandioos en nog meer van dat. Ik durf het niet! Er zijn allemaal mensen!

Maar mijn vingers jeuken en als ik er voor de zoveelste keer langsheen loop, en er niet meer zoveel mensen zijn, doe ik het gewoon! Ik neem ik plaats op de kruk. Ik kijk even om me heen, ik leg mijn vingers op de gladde toetsen en ik begin mijn eeuwige klassieker für Elise....

Aarch, mijn hart verschrompelt zich, wat hoort mijn oor!? De klanken zijn dof en de toetsen gaan stug.. Ja, ze ogen zelfs een beetje grauw nu ik beter kijk.. Ik maak het lied af en applaudisseer voor mezelf voor het proberen. Ik ga gauw naar huis.

Daar zie ik mijn eigen piano. Die is meer dan 100 jaar oud en de verf bladdert er af. Hij is een halve toon off-key en hier en daar wat vals, en er is een snaar geknapt, en één toets blijft altijd steken. Past precies bij mij :). Maar hij klinkt altijd helder en puur, de toetsen zijn soepel en uitnodigend en maakt echte muziek die doordringt. (Ja, dat vinden de buren waarschijnlijk ook). Door de muren, maar ik bedoel, tot in het hart. Inspiratie ten top, op mijn piano's zijn de sonates geschreven ik weet het zeker!

Ik ga hem eens even laten stemmen en opknappen, en dan is hij weer speelklaar. Zoals met zoveel dingen, wat ben ik toch weer blij dat ik hem heb. En wie heeft er nu ruimte voor een vleugel?

Mark Rutte en Hagelslag Cupcakes

Ik droomde (echt waar, don't ask me why) dat ik met Mark Rutte aan een tafel zat en we chocolade cupcakes met hagelslag er op aan het eten waren. Lachend pikte hij de hageltjes van mijn bord af, o wat hebben we het gezellig hier! Maar toen ik de rest van de hageltjes van mijn bord wilde likken - wat ik natuurlijk nóóit zou doen in het openbaar maar ja, het is een droom - had ik hem in verlegenheid gebracht in het gemêleerde gezelschap waarin wij ons bevonden. Wat is dit nu weer voor een fruitcake! Haha, i'll take that as a compliment :), je zou maar normaal zijn zeg.

Hoe kunnen we dit nu interpreteren? Dat het wel geoorloofd is om andermans hageltjes op te eten als die er toevallig wat meer over heeft, maar dat je niet ongegeneerd van je eigen hageltjes mag genieten? Of dat mijn poging de politiek volledig te negeren zich tegen mij keert en via mijn onbewuste aan me opdringt...

Had ik maar....

Rijkdom is alleen mooi voor de armen – las ik op de kalender vanochtend.

En zo zat ik al een tijdje te denken. Dit is natuurlijk niks nieuws, maar zo valt je brein je lastig met dit soort dingen:

Als je te dik bent wil je slank zijn. Je denkt… ‘was ik maar zo slank… dan …’, en de slanke denkt: ‘had ik maar wat bruinere benen… had ik maar wat mooiere nagels…'

En de gebruinde dame met mooie nagels denkt…. 'Had ik maar een leuke vriend….' En de dame met de leuke vriend denkt … 'Had ik maar die opleiding gekozen toen het nog kon dan had ik nu een leuke baan met voldoening….' En de hoogopgeleide dame met de baan met voldoening denkt…. 'Had ik maar gekozen voor een gezin toen het nog kon….' En de vrouw met het gezin denkt…. 'Had ik maar wat meer tijd voor mezelf…' en degene met alle tijd voor zichzelf is uiteindelijk eenzaam.

Als ik me dit besef, zie ik hoe rijk ik werkelijk ben. En dan is rijkdom mooi voor iedereen.

Overtuigingen over jezelf die niet echt helpen..

Deze week valt me vooral weer vaak op dat mensen (ook ik wel eens hoor!) rotsvaste overtuigingen over zichzelf opbouwen, verstevigen, verdedigen, bevestigen, en er aan vastklampen. Het is schijnbaar fijn voor het ego, de persoonlijkheid zeg maar, dat het beeld wat het over zichzelf heeft (en verkoopt aan de buitenwereld) steeds weer bevestigd wordt. En als de anderen het niet zien dan benadrukken we het zelf nog even. Uit onderzoek blijkt ook dat het ‘zelf’ graag consequent en consistent wil zijn, en er veel aan doet om dit in stand te houden (consistency-bias). Of dit nu een leuke, zinvolle en functionele overtuiging is waar het om gaat, of niet.

Ik denk wel dat het in stand houden van die beelden over jezelf je niet verder helpen. Het is ergens fijn, als een oude jas, maar hij zit voor geen meter meer, is koud door de gaten en ziet er niet uit. Ik denk bijvoorbeeld wel eens over mezelf dat ik een chaotische sloddervos ben. Nou ja, het is wel even een naar gevoel als ik me weer in een puinzooi bevind, waarom ruim ik spul niet gewoon op? Denk ik dan. Het ongemakkelijke gevoel wat ontstaat moet opgelost worden van het ego (cognitieve dissonantie) en er komt vanzelf een zalvende gedachte: ‘ ik ben gewoon creatief, en ik laat dus overal dingen slingeren omdat ik vol zit met ideeën’. Ja! Dat werkt, het nare gevoel verdwijnt. En dan komt de gedachte die je vrijwaart van alle verantwoordelijkheid: “Ik bén nou eenmaal zo!”.

Ik ben hier al heel lang mee bekend en nog probeer ik het soms. Maar ik weet wel hoe het werkt: Ik ben gewoon gewend of heb mezelf aangeleerd om dingen niet op te ruimen, omdat ik er gewoon geen zin in had, en me dat wel goed uit kwam. Denken in termen als ‘ik ben dit of dat’ is een excuus om niet te veranderen. Ik kan heus wel zeggen ‘ik ben gewend om het zo te doen’, wil niet zeggen dat je het zo moet blijven doen.  En al helemaal niet als het je niet verder helpt. Dus ‘JA’ ik ben gewend om mezelf een rommelkont te noemen zodat ik gerust niks hoefde op te ruimen, en het ook nog ok te vinden. Mijn huisgenoten dachten daar ander over :) dus ik ben er al lang geleden mee aan de slag gegaan. En het helpt echt! Hm, ik ben toch netter dan ik dacht. Soms.

Hondenmanieren en het verwezenlijken van je potentieel

Ik heb een duitse herder van 13 jaar oud. Dat is overigens zeer oud voor een rashond. Toen ik hem net had als pup, heb ik geleerd dat wanneer je niet voldoende doet met de hond en waar deze voor toegerust is, en wat een beroep zal doen op zijn intelligentie en snuffelvermogen, en het bewaken van het baasje en wat al niet meer, deze ongewenst gedrag zal vertonen. Ongewenst gedrag zoals bijten aan meubilair of het verwoesten van je schoenen.


Omdat ik inderdaad niet altijd de drie gewenste uren per dag besteedde aan het wandelen, speuren, pakwerk en kammen van mijn hond… (sorry hond), ging hij dan ook wel eens ongewenst gedrag vertonen.

Dit gedrag was het onophoudelijk aanbieden van een speeltje, om door de ontvanger weer weggegooid te worden. Als het speeltje niet voorhanden(poten) was, was een blaadje, een takje, een plukje haar, maakt niet uit. Een piepklein flapje van iets wat daar in een plasje van kwijl op mijn broek lag, terwijl hij wanhopig en gretig naar me keek, anticiperend met zijn intelligentie, verlangend dat ik het weg zou gooien, zodat hij het kon zoeken en vinden met zijn buitengewoon reukvermogen, kon aanvallen met zijn kracht en snelheid, en terug kon brengen naar zijn baasje, trouw en loyaal als hij is. Dank je wel, hier heb ik mijn van speeksel doorweekte flapje weer terug op mijn witte broek. Hij doet het overigens nog steeds.

Mijn punt hier is, dat dit denk ik ook toepasbaar is op mensen. Mensen, kinderen, met hun unieke eigenaardigheden en talenten, eigenschappen waar een beroep op gedaan dient te worden om een zinvol leven te leiden. Om positieve emoties te ervaren. Om in een toestand van flow te geraken, en een betekenisvol mens te kunnen zijn voor anderen. En om geen ongewenst gedrag te gaan vertonen. Helaas zijn de eigenschappen van kinderen niet in een hondenencyclopedie op te zoeken, en af te leiden uit omvang, afkomst, geslacht, ras of leeftijd. Elk kind en mens is uniek en heeft de vrijheid, veiligheid en ruimte nodig om zijn binnenste unieke toegevoegde waarde te kunnen vinden, tonen en toe te kunnen passen om zijn ware potentieel te kunnen verwezenlijken.

Antidepressiva onder je zesde levensjaar

Een tijdje geleden haalde ik neusspray voor mijn 2 jarige zoontje. In de bijsluiter stond dat het product bedoeld was voor kinderen tot 6 jaar. En dat het niet gelijktijdig gebruikt dient te worden wanneer uw kind ook antidepressiva inneemt. Wat!? Is het tegenwoordig al normaal dat een kind onder de 6 jaar een antidepressivum krijgt voorgeschreven? Hoe kan dit nou de gang van zaken zijn?


Kinderen en jongeren hebben wereldwijd meer dan ooit te maken met depressies, en met angsten (o.a., Seligman, et. Al. 2009). Daarnaast hebben kinderen en jongeren meer dan ooit te maken met overgewicht, en laatst las ik ook nog iets over een nieuwe trend: infobesitas. Ze versturen meer dan 70 sms berichten op een dag? Ze proberen voortdurend alles op internet te volgen en zijn bang iets te missen, raken er gedeprimeerd van en krijgen slaapproblemen.

In een wereld waarin men nog steeds geneigd is te denken dat geluk en welzijn in materie is uit te drukken en daar ook van afhangt, moet men toch een keer inzien dat de gevolgen niet zijn wat je zou verwachten in een groeiende welvaartsmaatschappij.

Natuurlijk neem ik een diagnose wel serieus en is het een ernstige zaak wanneer een kind deze symptomen vertoont. Ook is het niet zinvol te gaan staan wijzen en roepen naar hoe ‘men’ het doet, wat kan ik nou doen aan dit wat ik waarneem? Ik vind het bizar. Ik heb nog steeds het gevoel dat dat is wat het is, een verzameling symptomen met een label er op. Waar komt het vandaan? Waarom zouden zoveel kinderen een biochemische huishouding in het brein hebben die hier toe leidt? Dat is toch niet logisch of functioneel. Er moet iets over het hoofd worden gezien. We zoeken naar een speld in de verkeerde hooiberg door medicatie als oplossing te zien.

Ik denk dat het onderwijs, opvoeders en verzorgers en de rest van de wereld een positiviteitsboost nodig heeft en een impuls tot vrij denken, creatief denken, jezelf mogen zijn, bijdragen aan geluk ipv aan productie, je talenten te verkennen, dankbaar te zijn, en nog veel meer. Elke dag probeer ik iets te bedenken om iets te schrijven, tekenen, zeggen, doen, zingen, maken of gewoon accepteren en betrokken te tonen, om hieraan een druppel op de gloeiende plaat bij te dragen.

Positieve taal

Ik zat net wat te lezen over taalontwikkeling bij je kind. Ik had me er nog helemaal niet in verdiept want het gaat hier helemaal prima met de taal. En dat ondanks mama’s twentse accent. Ik hoor bij hem écht niks bij de ‘nee’ en die hoor ik nog al eens, want hij is twee…

Maar goed, wat ik zeggen wou, is dat ik vond dat wanneer je de taalontwikkeling van je peuter wilt stimuleren, je je het beste niet kunt laten verleiden tot het corrigeren van foute uitspraak of verkeerde volgorde van woorden. Ook vooral niet reageren met kindertaal.

Wat dan wel? Reageren met de juiste woorden en uitspraak, waarbij de aandacht gevestigd wordt op WAT het kind zegt en niet HOE hij het zegt, is de gulden regel. Focus op de fouten veroorzaakt mogelijk een verminderd zelfvertrouwen en tevens doet het plezier in het leren praten ook afnemen. Dit vind ik ook mooi passen bij de inzichten van de positieve psychologie waarbij we ons op de pret richten, en op wat we allemaal al kunnen, in plaats van op het repareren van onze tekortkomingen. Met pret en het goede voorbeeld heb je de juiste ingrediënten al te pakken!

De ondergewaardeerde huismoeder

Ik zit dus zo een artikel te lezen over de huismoeder die zich ondergewaardeerd voelt. Hier kun je het artikel lezen. Mijn gevoel van onbehagen groeit nauwelijks waarneembaar en ook zonder direct aanwijsbare reden. Ik lees het nog eens, en begin me wat op te winden over allereerst het feit dat het zo is. Vrouwen voelen zich ondergewaardeerd in hun rol als moeder en huisvrouw in deze maatschappij. Echt jammer dat dit zo moet zijn. Hoe denk je dat de toekomst gecreëerd wordt? De kinderen van nu zijn de toekomst van morgen. Dat is geen cliché dat is waarheid. En denk je dat opleiding, scholing, en een MBA alles wel weer rechttrekt?

Een van de ergste dingen die je een kind kan aandoen is een moeder die zich niet lekker voelt. (dit las ik gisteren toevallig in het 'Vrouwelijk Manifest' een spiritueel boek over het vrouw-zijn, en ik vind dit ook). Daarom maak ik mij daar toch een beetje boos over. Nog steeds lees ik uit de tekst een beetje dat de vrouw zich ondergewaardeerd voelt omdat zij van ánderen een 'status nog lager dan een straatveger' krijgt toebedeeld. Dus foei maatschappij en arme vrouwen. Maar hoewel ik het oprecht betreurenswaardig vind dat de samenleving zo opgebouwd is dat dit zo omschreven en geaccepteerd kan worden en dat wij dit zo vinden, ligt er toch ook een verantwoordelijkheid bij de vrouwen zelf.

Het gevoel van de vrouw is afhankelijk van wat de anderen van haar vinden, lees ik hier. Is de vrouw afhankelijk van de waardering van anderen om zich goed te voelen? Dat mag ik toch hopen van niet. Ik geloof er met heel mijn hart in dat iedereen en dus ook sociaal economisch minderbedeelde moeders zonder baan of met een baan die geen voldoening geeft, in staat zijn om de leiding te nemen over hoe zij hun leven leven en beleven. En als deze vrouwen dit zelf ook geloven dan zoeken en creëren ze hun eigen geluk. Dat hoeft geen geld te kosten.

Bovendien, als het moederschap teleurstelt en je hebt geen financiële middelen, hoe kan het dan overigens dat er voortdurend over 'kinderen' gepraat wordt. Denken deze mensen dat een 2e of 3e kind deze dingen zullen veranderen?

Ik snap echt dat het voor sommige moeders niet makkelijk is, geen geld, slechte behuizing, je kind moet gevoed worden, de wasmachine is stuk. Maar het is niet van de één op andere dag zo gekomen, en je hebt zelf de macht en kracht in je om het tij te keren. Ook al heb je geen cent extra, hoezeer je je gewaardeerd voelt heeft toch zeker niemand anders dan jij invloed op? Ik zou graag zien dat deze vrouwen zich zelf helpen en wel zelf hun eigen leven gaan leiden.