Ik zat net wat te lezen over taalontwikkeling bij je kind. Ik had me er nog helemaal niet in verdiept want het gaat hier helemaal prima met de taal. En dat ondanks mama’s twentse accent. Ik hoor bij hem écht niks bij de ‘nee’ en die hoor ik nog al eens, want hij is twee…
Maar goed, wat ik zeggen wou, is dat ik vond dat wanneer je de taalontwikkeling van je peuter wilt stimuleren, je je het beste niet kunt laten verleiden tot het corrigeren van foute uitspraak of verkeerde volgorde van woorden. Ook vooral niet reageren met kindertaal.
Wat dan wel? Reageren met de juiste woorden en uitspraak, waarbij de aandacht gevestigd wordt op WAT het kind zegt en niet HOE hij het zegt, is de gulden regel. Focus op de fouten veroorzaakt mogelijk een verminderd zelfvertrouwen en tevens doet het plezier in het leren praten ook afnemen. Dit vind ik ook mooi passen bij de inzichten van de positieve psychologie waarbij we ons op de pret richten, en op wat we allemaal al kunnen, in plaats van op het repareren van onze tekortkomingen. Met pret en het goede voorbeeld heb je de juiste ingrediënten al te pakken!
Monday, 19 July 2010
Thursday, 8 July 2010
De ondergewaardeerde huismoeder
Ik zit dus zo een artikel te lezen over de huismoeder die zich ondergewaardeerd voelt. Hier kun je het artikel lezen. Mijn gevoel van onbehagen groeit nauwelijks waarneembaar en ook zonder direct aanwijsbare reden. Ik lees het nog eens, en begin me wat op te winden over allereerst het feit dat het zo is. Vrouwen voelen zich ondergewaardeerd in hun rol als moeder en huisvrouw in deze maatschappij. Echt jammer dat dit zo moet zijn. Hoe denk je dat de toekomst gecreëerd wordt? De kinderen van nu zijn de toekomst van morgen. Dat is geen cliché dat is waarheid. En denk je dat opleiding, scholing, en een MBA alles wel weer rechttrekt?
Een van de ergste dingen die je een kind kan aandoen is een moeder die zich niet lekker voelt. (dit las ik gisteren toevallig in het 'Vrouwelijk Manifest' een spiritueel boek over het vrouw-zijn, en ik vind dit ook). Daarom maak ik mij daar toch een beetje boos over. Nog steeds lees ik uit de tekst een beetje dat de vrouw zich ondergewaardeerd voelt omdat zij van ánderen een 'status nog lager dan een straatveger' krijgt toebedeeld. Dus foei maatschappij en arme vrouwen. Maar hoewel ik het oprecht betreurenswaardig vind dat de samenleving zo opgebouwd is dat dit zo omschreven en geaccepteerd kan worden en dat wij dit zo vinden, ligt er toch ook een verantwoordelijkheid bij de vrouwen zelf.
Het gevoel van de vrouw is afhankelijk van wat de anderen van haar vinden, lees ik hier. Is de vrouw afhankelijk van de waardering van anderen om zich goed te voelen? Dat mag ik toch hopen van niet. Ik geloof er met heel mijn hart in dat iedereen en dus ook sociaal economisch minderbedeelde moeders zonder baan of met een baan die geen voldoening geeft, in staat zijn om de leiding te nemen over hoe zij hun leven leven en beleven. En als deze vrouwen dit zelf ook geloven dan zoeken en creëren ze hun eigen geluk. Dat hoeft geen geld te kosten.
Bovendien, als het moederschap teleurstelt en je hebt geen financiële middelen, hoe kan het dan overigens dat er voortdurend over 'kinderen' gepraat wordt. Denken deze mensen dat een 2e of 3e kind deze dingen zullen veranderen?
Ik snap echt dat het voor sommige moeders niet makkelijk is, geen geld, slechte behuizing, je kind moet gevoed worden, de wasmachine is stuk. Maar het is niet van de één op andere dag zo gekomen, en je hebt zelf de macht en kracht in je om het tij te keren. Ook al heb je geen cent extra, hoezeer je je gewaardeerd voelt heeft toch zeker niemand anders dan jij invloed op? Ik zou graag zien dat deze vrouwen zich zelf helpen en wel zelf hun eigen leven gaan leiden.
Een van de ergste dingen die je een kind kan aandoen is een moeder die zich niet lekker voelt. (dit las ik gisteren toevallig in het 'Vrouwelijk Manifest' een spiritueel boek over het vrouw-zijn, en ik vind dit ook). Daarom maak ik mij daar toch een beetje boos over. Nog steeds lees ik uit de tekst een beetje dat de vrouw zich ondergewaardeerd voelt omdat zij van ánderen een 'status nog lager dan een straatveger' krijgt toebedeeld. Dus foei maatschappij en arme vrouwen. Maar hoewel ik het oprecht betreurenswaardig vind dat de samenleving zo opgebouwd is dat dit zo omschreven en geaccepteerd kan worden en dat wij dit zo vinden, ligt er toch ook een verantwoordelijkheid bij de vrouwen zelf.
Het gevoel van de vrouw is afhankelijk van wat de anderen van haar vinden, lees ik hier. Is de vrouw afhankelijk van de waardering van anderen om zich goed te voelen? Dat mag ik toch hopen van niet. Ik geloof er met heel mijn hart in dat iedereen en dus ook sociaal economisch minderbedeelde moeders zonder baan of met een baan die geen voldoening geeft, in staat zijn om de leiding te nemen over hoe zij hun leven leven en beleven. En als deze vrouwen dit zelf ook geloven dan zoeken en creëren ze hun eigen geluk. Dat hoeft geen geld te kosten.
Bovendien, als het moederschap teleurstelt en je hebt geen financiële middelen, hoe kan het dan overigens dat er voortdurend over 'kinderen' gepraat wordt. Denken deze mensen dat een 2e of 3e kind deze dingen zullen veranderen?
Ik snap echt dat het voor sommige moeders niet makkelijk is, geen geld, slechte behuizing, je kind moet gevoed worden, de wasmachine is stuk. Maar het is niet van de één op andere dag zo gekomen, en je hebt zelf de macht en kracht in je om het tij te keren. Ook al heb je geen cent extra, hoezeer je je gewaardeerd voelt heeft toch zeker niemand anders dan jij invloed op? Ik zou graag zien dat deze vrouwen zich zelf helpen en wel zelf hun eigen leven gaan leiden.
Friday, 14 May 2010
Beheers jij de tango van succes?
De tango is een dans waarbij het draait om aantrekken – en afstoten. Ook in je loopbaan, en in de rest van je leven, heb je te maken met dit spel. Verschillende factoren in jezelf zijn een belangrijke veroorzaker voor het aantrekken dan wel afstoten van succes. Het maakt niet uit hoe je daarbij succes definieert.
Hieronder volgt een overzicht van Roman en Packer (Overvloed geld(t) ook voor jou! Ankh-Hermes 1995) wat ik tegenkwam in het boek ‘de schoonheid van coachen’ (Hoogendijk) – kijk er maar eens goed naar. Ik las dit en ik dacht ja, daar zit wat in. Ook ik doe uit angst of gemakzucht wel eens iets (mezelf vertellen dat ik niet kan slagen bijvoorbeeld) En wees eerlijk, ook jij hebt kwaliteiten die je omarmt om wat voor reden dan ook, die dus succes afstoten.
Hieronder volgt een overzicht van Roman en Packer (Overvloed geld(t) ook voor jou! Ankh-Hermes 1995) wat ik tegenkwam in het boek ‘de schoonheid van coachen’ (Hoogendijk) – kijk er maar eens goed naar. Ik las dit en ik dacht ja, daar zit wat in. Ook ik doe uit angst of gemakzucht wel eens iets (mezelf vertellen dat ik niet kan slagen bijvoorbeeld) En wees eerlijk, ook jij hebt kwaliteiten die je omarmt om wat voor reden dan ook, die dus succes afstoten.
Saturday, 8 May 2010
Trots op aangeboren positiviteit en optimisme
Trots ben ik op mijn bijna 2 jarige knul, die eerder ja kon zeggen dan nee, en eerder lekker dan bah. Hij zegt het ook veel vaker "lekker!", en "ja!", dan bah en nee. Hij zegt eigenlijk alleen bah als hij haar of rommeltjes vastpakt, dus het is nog steeds niks negatiefs. Nee, betekent natuurlijk wel nee.. maar dat hoort hij van ons misschien wel iets te vaak...Wat ontzettend fijn dat hij toch een positieve kijk op de zaken heeft en, klein als hij is, zich toch schijnbaar focust op het goede, en daarna pas op het mindere. Het is een inspiratiebron waar ik veel van kan leren. Heerlijk!
Thursday, 15 April 2010
Personal Branding als buffer tegen mentale stoornissen
Ik heb vanaf het moment dat ik in aanraking kwam met het concept personal branding geweten dat er meer in zat dan een loopbaaninstrument of self-marketing tool. En hoe langer ik met het idee leef, hoe meer ik ervan overtuigd raak, dat het een mogelijke echte buffer biedt voor mentale onvrede zoals depressie- en / of angstklachten, en misschien kan het zelfs bijdragen aan de oplossing ervan.
Er is ook een theorie waarmee ik dit kan illustreren. Volgens het boek ‘this is your wakeupcall’ (Cees Harmsen en Rolf Rosenmöller), wat ik een super-inleiding vind in het personal branding, creëer je je eigen beste versie langs 4 stations. Het is gericht op hoe je tegen jezelf in relatie tot je loopbaan aankijkt, maar biedt meer dan dat, als je het buiten je professionele leven ook toepast. Naast dat ik het een te gek boek vind, leent het zelfbeeldenmodel zich uitstekend voor waar ik op doel. Ik combineer het beeldenschema met de ‘self-discrepancytheory’ van Higgins (1987).
Deze theorie stelt dat elke persoon meerdere mentale representaties van de zelf heeft, en dat een discrepantie tussen deze verschillende representaties emotionele consequenties heeft. De drie grote categorien representaties zijn: ‘ought self’ (zoals je zou horen te zijn), ‘actual self’ (zoals je echt bent) en ‘ideal self’ (zoals je graag zou willen zijn).
Hieronder beschrijf ik de stations uit het boek ‘this is your wakeupcall’ en koppel ik ze aan de mentale representaties of zelfbeelden van Higgins.
1. Het eerste station: normbeeld. Je stelt dit vast door te inventariseren hoe je momenteel binnen je werk – maar dit kun je breder zien, in je hele leven! - invulling geeft aan alle gestelde verwachtingen. De wijze waarop je invulling geeft aan de verwachtingen over je gedrag, is bepalend voor de verandering die je wilt en kunt maken in je (professionele) leven. Ik kan niet anders zeggen dat dit treffend overeen komt met de ‘ought self’.
2. Het tweede station: je testbeeld, een heldere inventarisatie van waar je nu staat Wie ben je als privé-persoon? Wat heb je te bieden in je professionele rol? Ken je ware sterktes en maak je er voldoende gebruik van? Kortom: stilstaan en de balans opmaken door zelfanalyse en aan de hand van een persoonlijke/professionele audit. (The actual self)
3. Het derde station: het ideaalbeeld. Gewapend met de inventarisatie van het testbeeld, stel je je ambities en wensen samen. Hier is het devies: durf te dromen! Stel jezelf de vraag wat je werkelijk drijft in je werk, wat je altijd zou willen blijven doen. Laat je niet remmen door allerlei praktische bezwaren en creëer op de tekentafel je meest sterke versie. (the Ideal self)
4. De vierde stap en laatste stap is de meest concrete: je toonbeeld in de wereld zetten. Hou nu op met nadenken, nog meer theorieën lezen, en filosoferen, kom uit je luie stoel en ga wat doen. Wat ga je verwezenlijken binnen je professionele context- maar ook binnen je hele leven? Hoe creeer jij je beste versie en ga je je beste leven leven? Dit is wat mij betreft de ontbrekende schakel in het kijken naar een oplossing – en in het algemeen een ‘state of mind’ die beschermt tegen zelfdestructieve denkpatronen en gemoedstoestanden.
Dus:
Je normbeeld - the ought self
Je testbeeld - the actual self
Je ideaalbeeld - the ideal self
Je toonbeeld - the solution! Hier draait het om, wat kun je er aan doen!
Dan is er ook nog een verschil tussen de actual, ought en ideal self vanuit jezelf, of juist vanuit anderen gezien. De discrepantie tussen de verschillende beelden veroorzaken depressie, schaamte angst, en dit soort dysfunctionele en zelfdestructieve emotionele reacties die niets bijdragen aan het verbeteren van je situatie. Als je personal branding grondig aanpakt, dan gaat dit van binnen uit, maar ook naar buiten toe. Je communiceert je echte, authentieke ik. De actual, ought en ideal self waargenomen vanuit jezelf en vanuit anderen komen daarmee steeds dichter bij elkaar te liggen, totdat er geen discrepantie meer is. Zolang je actief bent met je toonbeeld en altijd probeert om vanuit authenticiteit de mentale representaties van de zelf te integreren tot een coherent, stabiel en eigen geheel, blijft de afwijking tussen de onderdelen zo klein mogelijk.
Daar waar toch afwijking is of ontstaat, kan aan gewerkt worden door weer met het toonbeeld bezig te gaan, of deze weer bij te stellen door eerlijk naar de andere delen te kijken, door te werken aan je personal brand. Het regelmatig bezig en bewust zijn van je sterke kanten en alle positieve dingen in je leven is sowieso een buffer tegen rotgevoelens, en geeft je extra mentale weerstand wanneer je zonnetje even zoek is!
Er is ook een theorie waarmee ik dit kan illustreren. Volgens het boek ‘this is your wakeupcall’ (Cees Harmsen en Rolf Rosenmöller), wat ik een super-inleiding vind in het personal branding, creëer je je eigen beste versie langs 4 stations. Het is gericht op hoe je tegen jezelf in relatie tot je loopbaan aankijkt, maar biedt meer dan dat, als je het buiten je professionele leven ook toepast. Naast dat ik het een te gek boek vind, leent het zelfbeeldenmodel zich uitstekend voor waar ik op doel. Ik combineer het beeldenschema met de ‘self-discrepancytheory’ van Higgins (1987).
Deze theorie stelt dat elke persoon meerdere mentale representaties van de zelf heeft, en dat een discrepantie tussen deze verschillende representaties emotionele consequenties heeft. De drie grote categorien representaties zijn: ‘ought self’ (zoals je zou horen te zijn), ‘actual self’ (zoals je echt bent) en ‘ideal self’ (zoals je graag zou willen zijn).
Hieronder beschrijf ik de stations uit het boek ‘this is your wakeupcall’ en koppel ik ze aan de mentale representaties of zelfbeelden van Higgins.
1. Het eerste station: normbeeld. Je stelt dit vast door te inventariseren hoe je momenteel binnen je werk – maar dit kun je breder zien, in je hele leven! - invulling geeft aan alle gestelde verwachtingen. De wijze waarop je invulling geeft aan de verwachtingen over je gedrag, is bepalend voor de verandering die je wilt en kunt maken in je (professionele) leven. Ik kan niet anders zeggen dat dit treffend overeen komt met de ‘ought self’.
2. Het tweede station: je testbeeld, een heldere inventarisatie van waar je nu staat Wie ben je als privé-persoon? Wat heb je te bieden in je professionele rol? Ken je ware sterktes en maak je er voldoende gebruik van? Kortom: stilstaan en de balans opmaken door zelfanalyse en aan de hand van een persoonlijke/professionele audit. (The actual self)
3. Het derde station: het ideaalbeeld. Gewapend met de inventarisatie van het testbeeld, stel je je ambities en wensen samen. Hier is het devies: durf te dromen! Stel jezelf de vraag wat je werkelijk drijft in je werk, wat je altijd zou willen blijven doen. Laat je niet remmen door allerlei praktische bezwaren en creëer op de tekentafel je meest sterke versie. (the Ideal self)
4. De vierde stap en laatste stap is de meest concrete: je toonbeeld in de wereld zetten. Hou nu op met nadenken, nog meer theorieën lezen, en filosoferen, kom uit je luie stoel en ga wat doen. Wat ga je verwezenlijken binnen je professionele context- maar ook binnen je hele leven? Hoe creeer jij je beste versie en ga je je beste leven leven? Dit is wat mij betreft de ontbrekende schakel in het kijken naar een oplossing – en in het algemeen een ‘state of mind’ die beschermt tegen zelfdestructieve denkpatronen en gemoedstoestanden.
Dus:
Je normbeeld - the ought self
Je testbeeld - the actual self
Je ideaalbeeld - the ideal self
Je toonbeeld - the solution! Hier draait het om, wat kun je er aan doen!
Dan is er ook nog een verschil tussen de actual, ought en ideal self vanuit jezelf, of juist vanuit anderen gezien. De discrepantie tussen de verschillende beelden veroorzaken depressie, schaamte angst, en dit soort dysfunctionele en zelfdestructieve emotionele reacties die niets bijdragen aan het verbeteren van je situatie. Als je personal branding grondig aanpakt, dan gaat dit van binnen uit, maar ook naar buiten toe. Je communiceert je echte, authentieke ik. De actual, ought en ideal self waargenomen vanuit jezelf en vanuit anderen komen daarmee steeds dichter bij elkaar te liggen, totdat er geen discrepantie meer is. Zolang je actief bent met je toonbeeld en altijd probeert om vanuit authenticiteit de mentale representaties van de zelf te integreren tot een coherent, stabiel en eigen geheel, blijft de afwijking tussen de onderdelen zo klein mogelijk.
Daar waar toch afwijking is of ontstaat, kan aan gewerkt worden door weer met het toonbeeld bezig te gaan, of deze weer bij te stellen door eerlijk naar de andere delen te kijken, door te werken aan je personal brand. Het regelmatig bezig en bewust zijn van je sterke kanten en alle positieve dingen in je leven is sowieso een buffer tegen rotgevoelens, en geeft je extra mentale weerstand wanneer je zonnetje even zoek is!
Monday, 25 January 2010
Last van uitstelgedrag?
Wanneer ik merk dat ik bepaalde taken, klusjes of andere bezigheden aan het uitstellen en vermijden ben, en ze 'onder in de la' schuif, en dus steeds verder naar de rand van mijn bewustzijn druk, dan moet ik eens even bij mezelf te rade gaan. Ik ben heel goed in het mijzelf voor de gek houden, ook al doorzie ik de trucjes van mijn geest en persoonlijkheid, toch laat ik mij verleiden. Gewoon, omdat ik er voor kies om dingen te doen die op dat moment aantrekkelijker zijn. Wat dan helpt is even rustig te gaan zitten, en me levendig voor te stellen - ik doe dit bij voorkeur met zoveel mogelijk zintuigen, visueel, gevoelsmatig, auditief, in woorden - hoe het leven er uit ziet als de de taken of klusjes uitgevoerd heb. Voel ik me goed? Draagt het bij aan het creeren van een ideaal toekomstbeeld zoals ik dat graag zou zien? Past deze uitkomst in de doelen die ik dit jaar nastreef te behalen?
En hoe voel ik mij als ik er voor kies dezelfde dingen niet te doen? Misschien maar helemaal te schrappen? Hoe ziet mijn leven er dan uit. Ben ik trots, of baal ik van mezelf? Hoe wil ik zijn? Hoe wil ik waargenomen worden?
Het kan gaan om kleine dingen, zoals het maken van een afspraak bij de tandarts, bij die ene vriend of vriendin langsgaan waar je nodig naar toe moet, of het bellen van een klant waar je een vervelende boodschap voor hebt.
Dit werkt voor mij stimulerend om de klusjes gewoon in te plannen en uit te voeren, of in mindere mate, te schrappen, of een compromis tussen beide. De nabije toekomst ziet er dan weer wat hanteerbaarder uit in plaats van dat de klusjes en taakjes me achtervolgen. Het geeft een prettig gevoel van grip op het leven!
En hoe voel ik mij als ik er voor kies dezelfde dingen niet te doen? Misschien maar helemaal te schrappen? Hoe ziet mijn leven er dan uit. Ben ik trots, of baal ik van mezelf? Hoe wil ik zijn? Hoe wil ik waargenomen worden?
Het kan gaan om kleine dingen, zoals het maken van een afspraak bij de tandarts, bij die ene vriend of vriendin langsgaan waar je nodig naar toe moet, of het bellen van een klant waar je een vervelende boodschap voor hebt.
Dit werkt voor mij stimulerend om de klusjes gewoon in te plannen en uit te voeren, of in mindere mate, te schrappen, of een compromis tussen beide. De nabije toekomst ziet er dan weer wat hanteerbaarder uit in plaats van dat de klusjes en taakjes me achtervolgen. Het geeft een prettig gevoel van grip op het leven!
Saturday, 23 January 2010
"Mens durf te leven"
Nadat ik bij mijn vriendin (34 jaar) was geweest, die gediagnosticeerd is met een ongeneeslijk hersentumor (u hebt nog ongeveer een jaar te leven, mevrouw) werd mij wederom, zei het op een wat brute en keiharde manier, voorgeschoteld hoe zeer we moeten losbreken van niet functionele overtuiginen over jezelf en je leven die je klein houden en binnen je beperkende comfort-zone. JA het is comfortabel. MAAR JE TIJD HIER IS NIET EINDELOOS! Wat wil je nog DOEN in dit leven? Beleven? Ervaren? Voelen? en met Wie? Ik spoor niemand aan om roekeloos en risicovol gedrag te gaan vertonen, maar ga er voor en ga je dromen achterna. Voor alle twijfelaars: kies. Voor de angsthazen: spring gewoon! Ik kwam die dag dit toepasselijke lied van Ramses Shaffy tegen, wat ik laat afdrukken en op de wc hang om elke dag even te lezen:
Je leeft maar heel kort,
Maar een enkele keer.
En als je straks anders wilt kun je niet meer.
Mens, durf te leven.
Vraag niet elke dag,
van je korte bestaan.
Hoe hebben m’n pa of mijn grootpa ‘t gedaan.
Hoe doet ‘t m’n neef of hoe doet ‘t m’n vriend.
En wie weet hoe of dat dan de buurman weer vindt.
En wat heeft het fatsoen voor geschreven.
Mens, durf te leven.
De mensen bepalen de kleur van je das,
De vorm van je boek,
En de snip van je jas.
En van je leven.
Ze wijzen de paadjes waar langs je mag gaan.
En ze roepen ; ‘door, door’ als je even blijft staan.
Ze kiezen je toekomst, ze kiezen je werk.
En ze zoeken een kroeg voor je uit en een kerk,
En wat je aan de armen moet geven.
Mens, is dat leven ?
De mensen ze schrijven je leefregels voor,
Ze geven je raad en ze roepen in koor :
Zo, moet je leven.
Met die mag je omgaan,
Maar die ? Die is te link.
En die moet je trouwen al heb je geen zin.
En daar moet je wonen dat eist je fatsoen.
En je wordt genegeerd als je ‘t anders zou doen.
Alsof je iets ergs had misdreven.
Mens, is dat leven ?
Het leven is heerlijk,
Het leven is mooi.
Maar vlieg uit in de lucht,
En kruip niet in een kooi.
Mens, durf te leven.
Met je kop in de hoogte,
En neus in de wind.
En lap aan je laars
Wat een ander dan vindt.
Houd een hart vol van warmte,
En van liefde in je borst.
Maar wees op je vierkante meter een vorst.
Wat je zoekt kan geen ander je geven.
Mens, durf te leven.
Mens, durf te leven
Je leeft maar heel kort,
Maar een enkele keer.
En als je straks anders wilt kun je niet meer.
Mens, durf te leven.
Vraag niet elke dag,
van je korte bestaan.
Hoe hebben m’n pa of mijn grootpa ‘t gedaan.
Hoe doet ‘t m’n neef of hoe doet ‘t m’n vriend.
En wie weet hoe of dat dan de buurman weer vindt.
En wat heeft het fatsoen voor geschreven.
Mens, durf te leven.
De mensen bepalen de kleur van je das,
De vorm van je boek,
En de snip van je jas.
En van je leven.
Ze wijzen de paadjes waar langs je mag gaan.
En ze roepen ; ‘door, door’ als je even blijft staan.
Ze kiezen je toekomst, ze kiezen je werk.
En ze zoeken een kroeg voor je uit en een kerk,
En wat je aan de armen moet geven.
Mens, is dat leven ?
De mensen ze schrijven je leefregels voor,
Ze geven je raad en ze roepen in koor :
Zo, moet je leven.
Met die mag je omgaan,
Maar die ? Die is te link.
En die moet je trouwen al heb je geen zin.
En daar moet je wonen dat eist je fatsoen.
En je wordt genegeerd als je ‘t anders zou doen.
Alsof je iets ergs had misdreven.
Mens, is dat leven ?
Het leven is heerlijk,
Het leven is mooi.
Maar vlieg uit in de lucht,
En kruip niet in een kooi.
Mens, durf te leven.
Met je kop in de hoogte,
En neus in de wind.
En lap aan je laars
Wat een ander dan vindt.
Houd een hart vol van warmte,
En van liefde in je borst.
Maar wees op je vierkante meter een vorst.
Wat je zoekt kan geen ander je geven.
Mens, durf te leven.
Mens, durf te leven
Friday, 1 January 2010
Emoties onder controle?
Ik heb zo al enige tijd een bepaald idee over hoe je wereldbeeld met de daar bijbehorende opvattingen over alles wat je omringt en je gedachten belangrijk zijn bij het kijken naar wat er zit tussen stimulus en respons. Ik betrap mezelf er echter op, dat steeds wanneer ik erg enthousiast ben over een bepaalde kijk op zaken, een beetje eenzijdig ga denken. Ik begin dan selectief waar te nemen en te zoeken naar informatie die de kijk bevestigt. Merkwaardig is dat. Het is een ego-strelend menselijke trek waar je je bewust van kan zijn maar toch intrapt.
Zo nijg ik steeds uit de betreffende inzichten en denkbeelden de conclusie te trekken dat omdat je altijd je repsons kan kiezen, je dus in feite altijd je emoties en reacties onder controle moet kunnen hebben. Het is ook 'volwassen' om je emoties te beheersen of niet? Bespeur ik hier een opvatting? Ik las een (alweer oud) artikel over de RET, NLP en het brein, en hoe eerstgenoemden volgens de auteur tekortschieten. Het is natuurlijk maar net hoe je het bekijkt... Maar toch.
Ja, dacht ik naderhand. Ik krijg schijnbaar toch steeds de indruk (ik zeg helemaal niet dat dit wordt beweerd door iemand) dat het de bedoeling is emoties te voorkomen of beheersen, en dan hebben we het meestal over zogenaamde 'negatieve' emoties (hoor ik daar een opvatting?) als kwaadheid of angst. Dat je met het sturen van je gedachten je emoties beheerst of ombuigt. Ja, dat kan. Ik kies zelf wat ik hier van van vind en hoe ik me voel, denk ik vaak, als ik me laat irriteren, boosmaken, of droef voel. En het werkt ook heel vaak, en het geeft een goed gevoel geen speelbal te zijn van je emoties of gedachten. Maar je kiest niet alles.
Soms ben ik boos, soms ben ik verdrietig, soms moet ik dit ventileren en jank ik gewoon even of gooi ik met een deur of noem ik mijn hond een klotebeest, gewoon omdat hij in de buurt is en me voor de voeten loopt.
Natuurlijk kies ik wel zelf de gedragsmatige respons. Ik kan ipv met de deur gooien ook een kanon afschieten, dat ventileert misschien effectiever maar geeft zo'n rotzooi.
Zo nijg ik steeds uit de betreffende inzichten en denkbeelden de conclusie te trekken dat omdat je altijd je repsons kan kiezen, je dus in feite altijd je emoties en reacties onder controle moet kunnen hebben. Het is ook 'volwassen' om je emoties te beheersen of niet? Bespeur ik hier een opvatting? Ik las een (alweer oud) artikel over de RET, NLP en het brein, en hoe eerstgenoemden volgens de auteur tekortschieten. Het is natuurlijk maar net hoe je het bekijkt... Maar toch.
Ja, dacht ik naderhand. Ik krijg schijnbaar toch steeds de indruk (ik zeg helemaal niet dat dit wordt beweerd door iemand) dat het de bedoeling is emoties te voorkomen of beheersen, en dan hebben we het meestal over zogenaamde 'negatieve' emoties (hoor ik daar een opvatting?) als kwaadheid of angst. Dat je met het sturen van je gedachten je emoties beheerst of ombuigt. Ja, dat kan. Ik kies zelf wat ik hier van van vind en hoe ik me voel, denk ik vaak, als ik me laat irriteren, boosmaken, of droef voel. En het werkt ook heel vaak, en het geeft een goed gevoel geen speelbal te zijn van je emoties of gedachten. Maar je kiest niet alles.
Soms ben ik boos, soms ben ik verdrietig, soms moet ik dit ventileren en jank ik gewoon even of gooi ik met een deur of noem ik mijn hond een klotebeest, gewoon omdat hij in de buurt is en me voor de voeten loopt.
Natuurlijk kies ik wel zelf de gedragsmatige respons. Ik kan ipv met de deur gooien ook een kanon afschieten, dat ventileert misschien effectiever maar geeft zo'n rotzooi.
Thursday, 12 November 2009
tessArt Design heeft nieuwe site
tessArt Design - Tessa Heijmer - heeft een nieuwe website! http://www.tessart.nl/
Tuesday, 3 November 2009
De wegwerpmaatschappij dat zijn wij
Even een rondje Borne.
De hedendaagse iconen overschaduwen zielige boompjes die inspiratieloos en scheef langs de weg zijn geplant. Voor het idee.
Dit zie ik overal
Dit vinden we normaal en je moet er ook niet over zeiken. "Dat ruimen ZE wel op".
Dit is waar we warm voor lopen. Dít vinden we belangrijk.
Dit vinden we gewoon. "Dertig minuten? Heb ik geen tijd voor!"
Als we het nou nog iets vaker herhalen of gewoon, nog iéts harder gaan schreeuwen, dan komt onze betekenisloze boodschap wellicht wel over.
Subscribe to:
Posts (Atom)